vrijdag 15 september 2006

2006 deel 4: Glasgow

We hebben echt een tof hotel, met een vers ontbijt (en dat voor een stadshotel, petje af). Helemaal uitgeslapen en met een volle buik verlaten we 's ochtends het hotel, met als eerste bestemming de Botanic Gardens. Dit is een soort kassencomplex, vol exotische planten, met als hoofdkas Kibble Palace. Kibble Palace is op moment van bezoek dicht vanwege een renovatie. Helaas is het ook nog te vroeg om de rest van de kassen te bekijken, de deuren zijn op slot. We lopen dus maar een rondje om het complex heen door de kruidentuin, en gaan richting Glasgow University.
Botanic Gardens, Glasgow
Glasgow University bestaat uit verschillende gebouwen, waar ook wat musea gevestigd zijn. We besluiten het Zoology Museum met een bezoek te vereren. Het is best raar om een gebouw in te lopen waar in de laboratoria gewoon les gegeven wordt, we zien pipetterende studenten terwijl Sas net zo blij is dat ze even geen pipetten hoeft te zien. Het Zoology Museum is klein opgezet, maar niet minder informatief. Zeker een aanrader voor de biologie-liefhebber! 
Hunterian Museum, Zoology dept.

We dolen nog even rond op het universiteitsterrein, heerlijk in de zon, vanaf een bankje kijken we uit op het Kelvingrove Museum.
Onder de universiteit

Universiteitstoren

Kelvingrove Park & Museum
Vlakbij de Universiteit ligt het Museum of Transport, een van de populairste musea van de UK als het gaat om transportmiddelen. Op de eerste verdieping is een ongelooflijk grote tentoonstelling van scheepsmodellen en (motor)fietsen, terwijl op de begane grond oude trams, bussen, locomotieven, auto's en de befaamde Glasgow Underground bezichtigd kunnen worden. Vooral die laatste is erg leuk, ingericht als een oud metrostation verwacht je dat de rijtuigen elk moment weg kunnen rijden. Ook de oude trams en bussen zijn zeker de moeite waard. Honger krijgen wij er in ieder geval wel van, we gaan lekker een hapje eten in het restaurant van het museum.
Museum of Transport

De collectie trams
 Buiten is het weer nog steeds zonnig, reden genoeg om niet te lang binnen te blijven.
River Kelvin & Universiteitstoren

We lopen richting de Clyde, onderweg komen we langs The Tall Ship at Glasgow Harbour, die we 2 jaar geleden bezocht hebben. Via de zuidkant van de Clyde lopen we verder, het is duidelijk dat hier goed wordt geinvesteerd in dure gebouwen. Zag het hier in 2003 nog uit als een grote achterstandsbuurt, nu staan er luxe kantoortorens en apartementen. Natuurlijk wordt de historie hier niet vergeten, de Finnieston Crane die in 1990 in onbruik raakte staat nog steeds langs de rivier als een levensgroot monument.
Tall Ship at Glasgow Harbour

Finnieston Crane
Na een flinke wandeling waar we een beetje verdwaald raken in alle nieuwbouw aan de zuidkant van de Clyde komen we uit bij een restaurant/pub waar we maar wat gaan drinken. Gelukkig vinden we snel daarna de weg weer richting het centrum. Alsof we nog niet genoeg gemuseumd hebben vandaag, gaan we ook nog The Lighthouse bezoeken. Dit is het oude kantoorgebouw van de krant Glasgow Herald, en na een grondige renovatie in gebruik als Schotland's eerste nationale centrum voor architectuur, met een sterke nadruk op de ontwerper van het gebouw: Charles Rennie Mackintosh. Helemaal bovenin, na het beklimmen van een adrenaline-opwekkende trap, is een prachtig uitzichtpunt waar vanaf je de hele stad kan overzien. Echt te gek op een heldere dag als deze!
Trap in The Lighthouse

Uitzicht over Glasgow vanaf The Lighthouse
Uitzicht over Glasgow vanaf The Lighthouse
's Avonds eten we bij bij een pizzeria in West End en maken ons op voor een avondje stappen. In Nice n' Sleazy hebben we afgesproken met Fergus en Paul, lekker hangen met een paar pints. Later nemen we afscheid van Paul die de ochtend erna weer moet werken in het Science Centre, Fergus heeft kaartjes geregeld voor een nieuwe club aan de overkant van de straat. Met het begin van het studentenjaar springen ook de nieuwe clubs en bars weer uit de grond, en vanavond is het one-pound-a-drink night, en dat laten we ons niet twee keer zeggen natuurlijk. Met de muziek is het iets slechter gesteld, op de 3 vloeren worden afwisselend Michael Jackson, de nieuwste indie-hits en 70's muziek door elkaar gedraaid. Misschien een tip om per vloer een thema in te stellen qua muziek? Maargoed, we hebben een prima avond en nemen 's nachts een taxi voor 4 pond terug naar ons hotel.

Vandaag gaan we heerlijk relaxen, wat al begint met een gat in de dag slapen. We hebben afgesproken met Jack om te brunchen bij Tchai-Ovna, een hippie-achtig theehuis met louter veganistisch goedgekeurde hapjes. Voor een buitenstaander is Tchai-Ovna bijna niet te vinden, het ligt namelijk om de hoek in een achteraf-straatje waar ook een propvolle tweedehands boekwinkel staat (leuk om even doorheen te neuzen, er is totaal geen volgorde in de boeken te vinden, maar dat maakt het juist zo leuk om rare gekke boeken te vinden tussen de grote stoffige stapels). De rooktuin van Tchai Ovna ligt langs de rivier Kelvin, en dit is de plek om een waterpijp te roken. Maar wij gaan gewoon voor de thee met hapjes, nouja, thee.. Aarjen vind 'thee' een ruim begrip, de vulling van zijn potje lijkt meer op gekookt water met wat waterplanten. De hapjes smaken trouwens wel uitstekend!
 
Tchai-Ovna

Met Jack maken we nog een slenterwandeling door West End, waarbij we een fenomeen tegenkomen waarvan we gisteravond al hebben gehoord: The Shoe Mystery in Otago Lane! Er hangt een telefoonlijn vol met schoenen. Waarschijnlijk een soort van Urban Art, het ziet er wel ok uit! Voorderest vergeten we het fototoestel een beetje vandaag..
's Avonds gaan we richting het centrum, waar we eerst nog wat snacken voordat we naar The Barfly gaan. In de kelder spelen wat bandjes, op de bovenverdieping maken de elektrojongens van To My Boy er een oorverdovende avond van.
Otago Lane



We slapen vandaag wederom lekker uit, maar we halen nog wel op het nippertje het ontbijt in het hotel. Aan deze kant van het hotel hebben we geen enkele last van het verkeer op Great Western Road, we slapen aan de achterkant van het hotel dat uitkijkt op de parkeerplaats en de achtertuin van de buren.
Groen uitzicht uit de hotelkamer
Na het eten stappen we het regenachtige Glasgow in, met als bestemming de Botanic Gardens, die nu wel open zijn. Leuk om rare planten te zien, vooral de vleesetende planten zijn tof.

Via de straatjes van West End, het universiteitsterrein en Kelvingrove Park lopen we richting het Kelvingrove Museum. Wat we nog steeds een enorm pluspunt aan Glasgow vinden is het Kelvingrove Park, zelfs nu het een beetje druilerig weer is, is het een geweldig park om lekker doorheen te slenteren. Vanaf een brug over de rivier Kelvin heb je mooi uitzicht op de torens van het museum en de groene oevers. De brug zelf is rijkelijk versierd met grote standbeelden.  
Poortgebouw van de universiteit

Kelvin Bridge detail

Kelvingrove Museum ingang

Return to Sender
 
River Kelvin & Kelvingrove Museum

Centrale hal in Kelvingrove
Met dank aan Lies en Teije van het Schotlandforum hebben we een paar gratis kaartjes gekregen voor de Hop On Hop Off bus, een knalrode bus die een vast toeristisch rondje door Glasgow rijdt. We krijgen het stadscommentaar van een stamelende vrouw met een microfoon, aangevuld met onzinnige feitjes van Ferg en Jack. Melig word je in ieder geval wel van zo'n tour! 
Herro Toulist!

's Avonds gaan we eten bij een klein Grieks restaurantje in West End en drinken we onze laatste pints in Schotland op het terras van de Òran Mór, gevestigd in een oude kerk. Echt een leuk terrasje als je wel houdt van een beetje drukte: het kijkt uit op het kruispunt Great Western Road/Byres Road, en je ziet hier van alles voorbij gaan, van Schotse tv-personalities tot de lokale bedelaar op de hoek. Als het echt te donker is om nog mensen te kijken, besluiten we om lekker terug te gaan naar het hotel, morgen mogen we redelijk vroeg uit de veren om weer terug naar huis te keren.


Vandaag nemen we weer afscheid van onze vakantieplek. Ons hotel van de afgelopen dagen, Belgrave Guesthouse, is echt een aanrader als je voor weinig geld in een van de leukste wijken van Glasgow wilt verblijven. Ons laatste ontbijtje smaakt prima, en we lopen richting het metrostation van Kelvinbridge. Dit metrostation is beroemd (en berucht) om de roltrap. Deze speelt namelijk een hoofdrol in de zogenaamde SubCrawl, een kroegentocht door Glasgow waarbij het de bedoeling is om bij elk metrostation in de dichtsbijzijnde pub een pint te drinken. En het is gebruikelijk om deze roltrap naar boven op te rennen, terwijl de roltrap naar beneden gaat. Niet gemakkelijk als je al een paar pints achter de kiezen hebt!
Escalator of Doom

Als we op St. Enoch aankomen, zien we de posters hangen van de cd van The Fratellis. Zeker een van de hoogtepunten van onze vakantie, wat een memorabele avond was dat!


Maar al snel laten we Glasgow achter ons, vanaf Central Station nemen we een rechtstreekse trein naar Newcastle. Vanuit de trein, die ons langs de Noordzee terug naar Newcastle brengt, nemen we nog wat foto's. We snacken nog wat Irn-Bru en chips met Haggis-kruiden op, voordat we de grens overgaan met Engeland.
Noordzeekust vanuit de trein

Noordzeekust vanuit de trein

Eenmaal in Newcastle kunnen we na een korte rookpauze op de bus stappen richting de ferryterminal. We kopen ditmaal wel een voucher voor het diner-buffet en het ontbijt-buffet, dus vanavond zitten we in een bijna leeg restaurant op de boot heerlijk te smikkelen. Vooral het toetjesbuffet is voortreffelijk, alleen voor de toetjes zou ik gewoon de oversteek naar Engeland maken! We drinken nog wat aan boord, gaan terug naar de hut en vallen al snel in slaap. De volgende morgen zijn we voor we het weten weer in Nederland, we hebben een prima vakantie gehad!!


dinsdag 12 september 2006

2006 deel 3: Bute

Ons laatste ontbijt alweer op Cumbrae vandaag, wat gaat zo'n vakantie toch snel. De ontbijttafel is inmiddels flink uitgebreid met een groep geestelijken die hier een weekje komt vergaderen.
Als we de tassen in de auto gooien en wegrijden uit Millport, komen we erachter dat Aarjens rijbewijs nog in de slaapkamer van The College ligt. We rijden weer terug en gelukkig ligt het roze papiertje nog in het nachtkastje. Nu rijden we echt definitief weg uit Millport. Eenmaal bij de ferry pier blijkt dat de dienstregeling van de ferry vertraagd is. De lichtkrant laat ons weten dat de tankauto die de ferry van brandstof moet voorzien, ergens in de file staat.
Eenmaal aan de overkant in Largs aangekomen volgen we de A78 naar Wemyss Bay. Het lijkt erop dat we precies op tijd zijn voor de ferry naar Bute, maar een grote vrachtauto is ons voor en helaas is de boot vol. De volgende boot gaat ruim een uur later, dus we besteden onze tijd met een kopje koffie in het station. Waar we op Cumbrae nog geen haast hadden, vervelen we ons hier wel na een kwartiertje. Wemyss Bay is nou bepaald niet een spetterend stadje, en Bute lokt. Het moet gezegd worden dat het station van Wemyss Bay zeker wel de moeite waard is om te bekijken.
Station van Wemyss Bay

Als de ferry aanmeert, kunnen we als eerste aan boord. Snel de auto weer uit en heerlijk voor op de boot genieten van Bute dat langzamerhand dichterbij komt. Over de heuvels van het vasteland rollen de donkere regenwolken, maar wij houden het gelukkig droog. Boven Bute is er zelfs blauwe lucht te zien.
Mooi weer aan de ene kant

Rollende wolken aan de andere kant
We varen vlak langs Toward Point, gelegen op het vasteland, en komen na een vaart van 35 minuten aan in Rothesay op het eiland Bute.
Toward Point

Van te voren hebben we al het B&B geboekt. We verblijven 2 nachten op Bute in het Argyle House, dat aan de waterkant van het stadje Rothesay ligt. Als we binnenkomen is er niemand, behalve een vervaarlijk grommende hond achter de keukendeur. Gelukkig komt Heather, de eigenaresse, al snel binnenlopen en showt ons onze kamer: een ietwat kleine maar perfecte kamer met uitzicht over Rothesay Bay. Naast onze kamer is een grote kamer met tv, boeken en tijdschriften voor de gasten. We zijn de enige gasten, dus we mogen deze kamer ook gebruiken om afhaalmaaltijden in te eten en om als uitbreiding van onze kamer te zien. Prima!
Uitzicht van het B&B

We laten onze tassen achter in het B&B en stappen weer in de auto. Het is inmiddels al 2 uur 's middags en we willen vandaag nog iets van Bute zien. De eerste bestemming: Mount Stuart House. Dit enorme huis is gebouwd voor de 3de Markies van Bute, op de restanten van het oude, afgebrande Mount Stuart House. Het huis schijnt van binnen echt schitterend te zijn, maar omdat we buiten de vakantieperiode een bezoek brengen, worden er minder rondleidingen gegeven en zijn de rondleidingen van vanmiddag al volgeboekt voor de grote touringcar-toeristen. Gelukkig beschikt het huis ook over enorme tuinen en bossen, dus reden genoeg om hier toch nog een fijne wandeling te maken van een uur en het huis van de buitenkant te bekijken en wat te snacken in het Vistor Centre.
Mount Stuart House
Na het bezoek aan Mount Stuart denken we nog even naar St. Blanes te gaan, maar we nemen de verkeerde afslag en het verkeerde voetpad, dus lopen we de rest van de middag een deel van de West Island Way, het lange-afstands wandelpad op Bute. Uiteindelijk komt dit pad wel uit bij St. Blanes, maar zouden we in het donker terug moeten lopen. Dus halverwege keren we helaas om.
Een stukje West Island Way
Uitzicht naar Arran

's Avonds halen we fish & chips, die we onder het genot van digitale televisie opeten in onze prive-woonkamer. We zijn vandaag echt lekker uitgewaaid, vooral de wandeling over het zuidelijke punt van Bute zorgt ervoor dat we vanavond lekker lui op de bank blijven hangen, filmpje en Irn-Bru erbij, heerlijk. De auto van de buurman wordt voor de deur omgetoverd tot hanghok van de lokale jeugd, waardoor we af en toe het geluid van de tv iets harder moeten zetten, omdat er weer een hit van de Venga Boys voorbij schalt. Gelukkig gaat de muziek niet al te laat uit, waardoor we evengoed een prima nachtrust hebben.

We zijn vanochtend alweer vroeg wakker. Als we beneden in de ontbijtkamer komen, is Heather weg de kinderen naar school brengen en Calum staat al in zijn werkkleding klaar om ook de deur uit te gaan. Dat deze mensen nog tijd over hebben om een B&B te runnen is echt te gek, alles ziet er perfect uit en het ontbijt wat we even later voor onze neus geschoven krijgen is ook heerlijk. Vandaag gaan we een dagje Bute verkennen, allereerst rijden we noordwaarts naar Rhubodach, waar een ferry naar Colintraive op het vasteland vaart. Vroeger zwommen hier, in de Kyles of Bute, de koeien naar de overkant, die naar de veemarkten op het vasteland gebracht moesten worden.
Ferry richting Colintraive

Kyles of Bute
We rijden weer terug richting het zuiden en nemen de meeste westelijke weg op het eiland richting het noorden. Hier houdt de weg op, met de auto kun je alleen verder als je op de boerderij woont (als je durft, want het pad zit vol kuilen en hobbels). We lopen een stuk over het pad langs de kust. Ondertussen komt een kudde schapen als gekken onze kant op rennen, met een boer op een quad er achter aan gescheurd. Eigenlijk zouden we verder willen lopen naar Kilmichael, waar de resten van een oude kapel staan. Het pad is echter zo lang, dat we niet onze hele dag willen verdoen met 1 lange wandeling. We gaan via een omweg door het bos - op zoek naar een oude grafheuvel die niet zo spectaculair is als wordt geadverteerd - weer terug richting auto.
Bute

Uitzicht onderweg
Als we terugrijden richting het midden van het eiland komen we langs Ettrick Bay. Hier stoppen we even voor een verfrissend blikje Irn Bru in de tea room en een wandeling over het strand, op dit moment op z'n best nu het tij laag is. Op het strand van Ettrick Bay ligt al jaren de Co-Worker, een vastgelopen vissersboot . Blijkbaar niet interessant om op te ruimen, of wie weet laat men het liggen voor de toeristen want het is een veelgefotografeerd wrak? In ieder geval reden genoeg om natte sokken te halen op het strand!
Co-Worker

Co-worker

Ettrick Bay

Naast het strand staat een interessante telefooncel: verweerd en het meeste glas is verdwenen, maar gelukkig kun je er nog wel bellen :)
Even Apeldoorn bellen..

 Het weer slaat ondertussen flink om: van zonnig vanmorgen drijven er nu donkere wolken rondom het eiland. Na een doodlopende weg richting St. Ninians Point (per ongeluk de verkeerde afslag, met gevaar voor de voorbumper van onze huurauto volgen we een hobbelig pad naar een paar verlaten huizen dwars door een veld), rijden we verder langs de kust richting St. Blanes. Onderweg zijn er genoeg redenen om een paar keer te stoppen en een stukje naar de kust te lopen, zoals bij Scalpsie Bay, een strand voor jezelf alleen terwijl het wolkendek weer openbreekt.
Scalpsie Bay

Het schijnt dat hier een van de beste plekken is om zeehonden te spotten die op de rotsen voor de kust liggen. Door het lange turen over het glinsterende water weten we nou niet of het bedrog is, of dat daar echt een zeehond ligt. Wij gaan uiteraard voor de laatste optie!
Dat is er eentje! (toch?)
 We zitten heerlijk beschut in het zonnetje, maar we moeten toch maar een keer door. Het is al halverwege de middag en de maag begint toch wel te knorren. We rijden langs Loch Quien richting St. Blanes, maar besluiten iets verder door te rijden naar het Kingarth Hotel voor een hamburger met frietjes. Echt de beste plek om te gaan eten, ontdekken we, een sappige hamburger op een heerlijk broodje, een grote verse salade en knapperige frietjes zoals we die nog nooit in Schotland gegeten hebben. Yumm!!
Loch Quien

Met een volle buik gaan we op zoek naar de ruines van St Blane's Chapel. Dit is de wandeling meer dan waard. Op deze plek kwamen rond het jaar 500 de eerste Christenen aan op Bute, waarna hier een klooster gebouwd werd. Door de invallen van de Vikingen is van het oude klooster nog maar weinig over, en de kerkruine is vooral afkomstig van het einde van de 16e eeuw.
St Blane's Chapel

St Blane's Chapel
Langs Dunagoil en een verlaten steencirkel in het bos (waarvan enkele stenen met ijzerpalen ondersteund worden), komen we weer terug in Kingarth.
Dunagoil
Standing Stones

Via een binnenweg langs Loch Ascog komen we weer terug in Rothesay.
Loch Askog

Nog even wandelen we naar Canada Hill, waar je een prachtig uitzicht hebt over Rothesay Bay en het vasteland.
Uitzicht vanaf Canada Hill
Voordat we op vakantie gingen, hebben we meegedaan met een prijsvraag: we kunnen kaartjes winnen voor de albumpresentatie van The Fratellis. De datum komt precies goed uit, het zal dan onze eerste avond in Glasgow zijn. Maar The Fratellis zijn in september al zo populair in Schotland, dus we rekenen er niet op dat we winnen. Een beetje gekscherend vragen we dan ook aan Heather in het B&B of we even de email mogen checken. We kunnen het bijna niet geloven als tussen de 100 ongelezen emails een email staat met: Congratulations! Voor de zekerheid checken we ook nog even het officiele Fratellis forum, en daar staat mijn naam als eerste!
Joehoe!
Dat moet natuurlijk 's avonds gevierd worden, we duiken de Black Bull Inn in Rothesay binnen en zitten onder het genot van Eastenders op tv een paar pints achterover te slaan. Later komen we nog wat Glaswegians tegen, leve het rookverbod, het schept toch een band om met z'n allen op straat te moeten staan roken en zo kom je weer eens nieuwe mensen tegen. We maken het iets te laat, ach ja, kunnen we alvast wennen aan ons aankomende weekend in Glasgow!



Eerst maar eens ontbijten vandaag, en dan afscheid nemen van Heather en Callum, dit was echt een leuk B&B! Voor de verandering eens een jong stel. Via de waterkant lopen we door de Esplenade Gardens, een mooi aangelegde tuin waar zich o.a. het Tourist Information Centre bevindt.
Esplenade Gardens

Bute ligt op de Highland Boundary Fault, de geologische scheidslijn tussen de Lowlands en de Highlands. Als je door de Esplanade Gardens loopt, loop je zo van Lowlands de Highlands in!
Lowlands

Highlands

Even verderop liggen de Victorian Toilets, daterend uit 1899. Van buiten ziet het gebouw er weinig spectaculair uit, maar binnen kunnen de mannen in stijl toileteren. Inderdaad, alleen de mannen want wc's voor vrouwen waren in die tijd absoluut onbelangrijk. En het is geen grap, deze toiletten hebben al meerdere malen de award voor 'mooiste openbaar toiletgebouw van de UK' gewonnen. 
Victorian Toilets

Victorian Toilets

Victorian Toilets

Via wat steegjes lopen we richting Rothesay Castle, dat midden in het stadje staat. Rothesay mag dan op het eerste gezicht een mooie, oude uitstraling hebben, in de achterstraatjes vind je de dichtgetimmerde panden en auto's met wel heel rare airconditioning, zoals je die wel vaker in Schotland tegen komt.
Schotse airco

Eenmaal bij het kasteel houdt de kaartverkoper ons aan de praat: het is buiten het toeristenseizoen en hij is blijkbaar erg eenzaam. Maakt niet uit, hij heeft een leuke babbel en we krijgen een gratis 'tour' van het kasteel.
Rothesay, Serpentine Road, gezien vanaf het kasteel

Rothesay Castle
Ondertussen is het al 12 uur 's middags en wordt het tijd de ferry naar het vasteland te nemen. Bute is echt een leuk eiland, niet te groot maar evengoed hebben we in deze 2 dagen dingen overgeslaan die we wel hadden willen zien. Onder een grijs wolkendek zien we Rothesay verdwijnen, en even later rijden we van Wemyss Bay terug naar Prestwick Airport om de auto in te leveren. Gelukkig heeft 'ie de vakantie overleefd! Eenmaal op Prestwick valt ons de geweldige slogan van het vliegveld op: Pure Dead Brilliant!
Pure Dead Brilliant!

Vanaf Prestwick nemen we de trein naar Glasgow, en de metro richting Glasgow West End. Echt een heerlijke buurt, rare winkeltjes, een relaxte atmosfeer op straat, veel minder gehaast dan in het centrum. We checken in en krijgen een ruime kamer met krappe douche, gratis internetverbinding op de gang en toegang tot de gratis lading DVD's. Daar hebben we helemaal geen tijd voor, we gaan snel de stad in op zoek naar iets te eten (pizza).

Daarna is het op naar King Tuts, wat als verzamelpunt dient vanavond voor de busreis naar geheime locatie! Al snel spotten we de eerste mensen die we kennen van het Fratellis forum, en wordt het al gezellig voor we de bus instappen. En dan staan er ineens 2 touringcars voor de tent, onze namen worden afgestreept van de lijst en off we go! Zelfs de buschauffeur weet op een gegeven moment de weg niet meer, dus na wat belletjes rijden we weer verder de heuvels van Campsie Fells in. En dan, na ruim een uur rijden komen we aan bij een smal paadje, en het geluid van een doedelzakspeler komt ons tegemoet. We stappen uit, op een perfecte geheime lokatie, namelijk Culcreuch Castle in Fintry!! Boven de bar hangen de posters al klaar: Free larger (een bron van grappen die avond). Iedereen sluit netjes aan in de rij voor de bar, maar ondertussen bestelt persoon nummer 1 tien bier en geeft dat door naar achter. Tegen de tijd dat wij vooraan staan (doe ons er ook maar een stuk of 8, het is toch gratis) hebben we al 2 pints achter de kiezen en sluiten we ons aan bij de vaste forumgroep buiten. Wat een zootje, erg gezellig!! En dan horen we de eerste klanken van The Fratellis en haasten we ons naar binnen. 
Fratellis album launch party

Het geluid staat superhard, maar wat een toffe show! Na het optreden worden we allemaal de bus weer ingeloodst, mensen stappen de bus binnen met hun handen vol pints en flessen voor op de terugweg. Een van de mooiste dingen die ik niet snel meer zal vergeten, terugrijdend naar Glasgow over smalle wegen met haarspeldbochten waar auto's met beslagen ruiten staan (prima plekje om je vriendinnetje mee naar toe te nemen op een donderdagavond :), zien we plots Glasgow liggen in de Clyde Valley. Al die lichten van de stad daar in de diepte, zo indrukwekkend. 

Helaas mislukken natuurlijk de foto's die we proberen te maken door het busraam, gelukkig kunnen wij het nog onthouden. Dat valt niet te zeggen van wat andere mensen, die laveloos in de bus liggen. De buschauffeur is zacht gezegd 'not amused' met kotsende mensen in zijn bus, en als we dan eindelijk weer op St Vincent Street aankomen en iemand nog een nare opmerking tegen hem maakt, slaan de stoppen door en stompt hij de jongen recht op zijn neus. Ach ja, dat heeft 'ie stiekem ook eerlijk verdiend! We nemen afscheid van de mensen die we hebben leren kennen vanavond, het was echt te gek. Ondanks dat de taxi ons afgeraden wordt omdat het vreselijk duur zou zijn, besluiten we toch maar luxe met de taxi terug te gaan naar het hotel, voor het luttele bedrag van 3 pond. Hoezo zijn in Glasgow taxi's duur? 
WC-humor in King Tuts